21 Kasım 2013 Perşembe

Kısaca düşünmeler




Nerede yanlış yaptığımı bulamıyorum. Çözmek git gide zorlaşıyor kafamdakileri. Belkide bendim bu denli zorlaştıran. Yoluna koymaya çalıştıkça iyice dibe batıyordum belki. Bazen hissizleşiyor bazen de öyle bir seviyordum ki.. Aklıma gelen ilk şeyi yapmak için düşünmeye başlıyordum. İlk fırsatta koşuyordum ona. Düzelebilir miyiz ? Yoluna girer mi her şey ? Aslında yapmak istediğim o kadar çok şey var ki . Belkide sadece  ben istiyordum bunu. Çabalamam boşuna mı yoksa ? Korkuları mı var ? Birini sevmek gibi , yeniden sevip yeniden aldatılmak , terk edilmek gibi ? Belkide sadece bir bahane başından savmak için. Bilemiyorum ki işte , hiç ipucu vermiyorsun. Nereye yürümeye çalışsam engel oluyorsun.
Zaman ver ona diyorum kendi kendime , biraz zaman ver. İşte o çok sevdiğim anlar geldiğinde tutamıyorum kendimi. Tutamayıp sonunda üzülen gene ben oluyorum ya orası çok farklı bir duygu zaten. Haklıyken haksız hissediyordum kendimi.  Kırgın, mutsuz, pişman , aklına ne gelirse işte.
Öyle bir an geliyor ki kızıp duruyorum ona . Fazla üsteliyorum , düzelmek için şans veriyorum habire . Sanki bir şeyler değişecekmiş gibi. Ümit etmek işte.( Lan yazarken bile ümit ediyorum yahu. Bir insan bu kadar da uslanmaz olmasın. Ümit etme deyip deyip ümitlenen...) Sonucunu bildiğim halde , ne olacağını tahmin edip üzüleceğimi bildiğim halde üstüne gitmek  ?
 Kendimden yoruldum. Düşüncelerimden , düşünmeye zorlayan kalbimden yoruldum. Biraz huzur istiyorum beynim için. Ama onunla olsun (başa döndük) . Yapmak istediğim şey onu yalnız bırakmamak.  ( yalnız olduğunu nereden biliyorsun demeyin ben bilirim , biliyom ben)
Sonuç olarak öyle karışık ki kafam neyi nasıl ne zaman yapmalıyım ya da yapmamalıyım bilemiyorum. Onun için ne zaman ne yapacağım belli olmuyor. Uzun aradan sonra kısa da olsa bendeki son durumlar böyle.
Çok yoruldum...